“Ακούσετέ μου να σας πω της Χίος μας τα πάθη Τέτοια Ρωμαίικη σκλαβιά στον κόσμο δεν εστάθη! Στα χίλια οχτακόσια έτος είκοσι δύο Σαμιώτες εθελήσανε να πάρουνε τη Χίο. Ο Λογοθέτης κι ο Μπουρνιάς συνάξανε τ? ασκέρι
Και των Χιωτών μηνύσανε πως έχουνε σεφέρι.
Στα Θυμιανά ξεμπάρκαραν για να ετοιμαστούνε
Οι Χιώτες σαν τ? ακούσανε, παν και τους χαιρετούνε.
Θαρρούσαν οι κακόμοιροι πως θα λευτερωθούνε..
Μεγάλη Πέφτη πρόβαλεν η τούρκικη αρμάδα
Σαμιώτες σαν το ?κούσανε, τους έπιασε τρομάρα.
Πέφτουν τα βόλια σα βροχή, οι μπούμπες σα χαλάζι,
Πέφτουν τα λιανοτούφεκα σαν άμμο της θαλάσσης.
Του Κάστρου οι πόρτες άνοιξαν, βγήκαν τα ταγκαλάκια,
ξεγυμνωμένα τα σπαθιά κι εζώσαν τα σοκάκια.
?Φήκαν τους φούρνους ανοικτούς, αφήκαν και τα σπίτια,
κι οι Χριστιανοί ετρέχανε στους κάμπους σαν κατσίκια.
Το περιγιάλι γύριζαν, για νά ?βρουνε καΐκια.
Εκεί, στον Κάβο Μελανιός εγίνηκεν το θρήνος
κι από το αίμα το πολύ σκοτείνιασεν ο Ήλιος.
Αηδόνια του Μισέ Μενή και του Ντελή Θανάση,
πλέον μη κελαδήσετε, γιατί η Χιος εχάθη!
Στα Θυμιανά μοιριολογούν και στο Βροντάδο κλαίνε:
«Δότε χαμπάρια στο Μοριά, δότε και στη Ρουσσία
πως εχαλάσανε τη Χιο, την άξια πολιτεία»”
Χίλια μπραβο στα παιδιά μας, τους δασκάλους μας, κ. Διονύση Μελαχροινουδη και κ. Γιάννη Βοξακη, τη μουσικό μας, κ. Πηνελοπη Βολάκη – Διαμαντη και τη θεατρολόγο του σχολείου μας, κ. Ειρηνη Σταμουλη.
Σας ευχαριστούμε για τις δυνατές στιγμες που μας χαρίσατε!